نعلا و نعلا و ثوبا و ثوبا و دينارا و دينارا و حج عشرين حجه ماشيا على قدميه . و نيز رواياتى داريم كه مىگويد : هركس با پاى پياده به زيارت امام حسين ( ع ) برود در هر قدمى كه برمىدارد فلان مبلغ ثواب برآن داده مىشود : مثلا در كتاب وسائل الشيعة ج 10 ص 343 باب 41 حديث 6 راوى مىگويد از زبان امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : من اتى قبر الحسين ماشيا كتب اللّه له بكل خطوة و بكل قدم يرفعها و يضعها عتق رقبه من ولد اسماعيل . و ساير رواياتى كه در همين باب ذكر شده است . حال اگر بر واجبات غيريه ثواب مستقلى مترتب نيست پس اين روايات را چه جواب مىدهيد ؟ جناب مظفر از اين‌گونه روايات دو جواب مىدهند يك جواب در همين بحث و يك جواب هم در امر نهم در مبحث مقدمات عباديه خواهند داد . اما جوابى كه فعلا اينجا مطرح مىكنند اين است كه مىفرمايد : پس از اينكه ما ثابت كرديم كه وجوب مقدمه يك وجوب تبعى است و بر امتثال آن ثواب جداگانه و بر مخالفت آن عقاب علىحده مترتب نمىشود اين‌گونه روايات را توجيه مىكنيم به اينكه مىگوئيم : اين ثواب‌ها كه براى پياده رفتن به حج يا به زيارت امام حسين ( ع ) مقرر شده است تماما مال خود ذى المقدمه است يعنى حج و زيارت حسين ( ع ) منتهى شرع مقدس ثواب خود عمل را تقسيم نموده بر مقدمات آن از باب اينكه افضل الاعمال احمزها و اشقها در كتاب اللّمعة الدمشقيه ج 2 ص 171 ذيل عبارت شهيد كه آورده افضل الاعمال احمزها مىگويد : اشاره الى حديث نبوى مرسل ففى مجمع البحرين عن ابن عباس افضل الاعمال احمزها و قريب منه فى النهاية لابن الاثير . . . و در نهج البلاغة خطبه 192 معروف به خطبه قاصعه آمده كلما كانت البلوى و الاختبار اعظم كانت المثوبة و الجزاء اجزل . و در ما نحن فيه هرچه مقدمات عمل زيادتر ( باشد ) مشقت خود عمل بيشتر خواهد بود و بالنتيجه ثوابش هم بيشتر مىشود به اين لحاظ ثواب را به خود مقدمات اسناد داده ، پس در حقيقت ثواب مال ذى المقدمه است و اسنادش بسوى مقدمات يك اسناد مجازى است به اعتبار اينكه مقدمات سبب زيادى مقدار مشقت ذى المقدمه شده و در نتيجه سبب زيادى ثواب خود ذى المقدمه شده .